cena łac. nazwa obiadu w Rzymie, trzeci posiłek spożywany w ciągu dnia, ok. godz, trzeciej po południu. W okresie rzeczypospolitej (III–1 w. p.n.e.) obiad składał się zasadniczo z puls (papki przyrządzonej z owoców strączkowych, prosa, jęczmienia lub pszenicy), następnie z potraw mięsnych, jarzyn i owoców. Liczba dań wzrastała od jednego lub dwu do siedmiu i więcej (prima, secunda, tertia c. itd.), zależnie od stopnia zamożności. W okresie cesarstwa obiad w zamożnej rodzinie składał się z trzech części: przekąski gustatio, głównego dania caput cenae i deseru secunda mensa. Przekąskę stanowiły potrawy podniecające apetyt, jak jaja, rzodkiewki, czosnek, cebula, solone ryby. Podawano też ostrygi, mięczaki i jeże morskie, drozdy pieczone, paszteciki z drobiu, jarzyny przyprawione pieprzem i octem itp. Główne danie zawierało potrawy mięsne, najczęściej całe upieczone zwierzę; prosię, jagnię, dziczyznę, rozmaitego rodzaju ptactwo, jak: bażanty, pawie, cyranki, kaczki itp., oraz ryby. Po uprzątnięciu stołu i złożeniu ofiary Larom podawano deser, najczęściej owoce i ciastka. Opisy obiadów zarówno skromnych, jak wystawnych znajdujemy często w utworach Horacego, Marcjalisa, Juwenalisa, Petroniusza i Ma-krobiusza. główne miasto plemienia galickiego Kamutów, nad rzeką Liger, za czasów cesarstwa zwane Civitas Awelitawrum.
rodzaj metalowej łyżeczki
cauterium łac. 1. rodzaj metalowej łyżeczki–szufelki służącej w technice enkaustycznej do nakładania podgrzanych farb woskowych; weszło ono w użycie prawdopodobnie w IV w. p.n.e. 2. szczypce metalowe służące do wypalania ran (a także do wypalania piętna niewolnikom); w terminologii lekarskiej sama czynność wypalania rany. cautio łac. zabezpieczenie prawa przed możliwymi naruszeniami; w prawie _ rzymskim …
dziś może Arpaia
Caudium dziś może Arpaia lub Montesarchio, w pobliżu Forchia; miasto Samnitów przy via Appia, w pobliżu góry Tuburnus, słynne z klęski, którą zadał Rzymianom wódz Samnitów Pontius Herennius w r. 321 p.n.e. w wąwozie zw. Furculae Caudinae. Całe wojsko rzymskie musiało wtedy przejść pod jarzmem.
cauliculi (łac., od caulis łodyga) element dekoracyjny kapitelu kolumny korynckiej; łodygi …
wódz Brytyjczyków
Cassiyellamiiis wódz Brytyjczyków w czasie drugiego najazdu Cezara na Brytanię w r. 54 p.n.e.; został przez Cezara zmuszony do zawarcia układów i wydania zakładników.
castra łac. obóz wojska rzymskiego. Odróżniano c. aestiw zakładane na każdym noclegu w kampanii letniej, hiberna, w których -zimowano, oraz statiya – stałe, rozkładane na granicach lub przy ważnych punktach strategicznych. Sposób …
łańcuch gór
Caspii montes łańcuch gór między Armenią i Media, ciągnących się aż do Partii, ze słynnym przejściem zwanym Wrotami Kaspijskimi (Cas-piae Pylae, Caspiae Portae).
Caspium marę Morze Kaspijskie zwane też Hyrcanum marę. Wybrzeża jego badał w III w. p.n.e. grecki geograf Patrokles z polecenia króla syryjskiego Seleukosa Nikatora.
W r. 31 p.n.e. brał udział w bitwie pod Akcjum …
konsul
Lucius C. Longinus, konsul w r. 73 p.n.e., w r. 72 jako namiestnik Galii Cyzalpińskiej poniósł pod Mutiną klęskę w wojnie ze Sparta-kusem. 8. Caius C. Longinus, kwestor w armii Rrassusa, brał czynny udział w wojnie przeciw Fartom w r. 53 p.n.e. i jako jeden z niewielu uratował się z klęski pod Karrami. Wraz z …
ród rzymski pochodzenia patrycjuszowskiego
Cassii Kassjusze, ród rzymski pochodzenia patrycjuszowskiego, który przeszedł do plebejuszów. 1. Spurius Cassius Vecellinus, pierwszy znany w historii przedstawiciel rodu, jako konsul w r. 502 p.n.e. odniósł zwycięstwo nad Sabinami; w r. 501 był pierwszym magister eguitum. W r. 493 został po raz drugi wybrany na konsula i po secesji plebejuszy na Świętą Górę doprowadził …
Hello world!
Welcome to E-fastinternet.info Blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!